Περί επαναστατικότητας.

“Ο επαναστάτης χωρίς ιδιαίτερο χάρισμα για επανάσταση είναι καταδικασμένος να γίνει κηφήνας: ακόμα κι αυτή η μεταφορά είναι ανακριβής, αφού ο κηφήνας έχει τουλάχιστον μία μικρή ευκαιρία να γονιμοποιήσει τη βασίλισσα, ενώ ο ανθρώπινος επαναστάτης-κηφήνας είναι στερημένος και από αυτή τη μικρή δυνατότητα και μπορεί τελικά να δει τον εαυτό του εντελώς στείρο, στερημένο όχι μόνο από τη λαμπρή επιτυχία της βασίλισσας, αλλά ακόμα και από τις ταπεινές απολαύσεις των εργατών της ανθρώπινης κυψέλης. Μια τέτοια προσωπικότητα μειώνεται σε απλό κερί, σε απλό αποδέκτη εντυπώσεων˙ κι αυτή η κατάσταση είναι η πραγματική άρνηση της βασικής ενόρμησης σ’ αυτόν- της επαναστατικότητας. Δεν είναι περίεργο πως στη μέση ηλικία πολλοί απ’ αυτούς τους αποτυχημένους επαναστάτες, επαναστάτες που έγιναν συνειδητοί κηφήνες, γνωρίζοντας την ευαισθησία τους στις διανοουμενίστικες μόδες, υιοθετούν μία μάσκα κυνισμού, που δεν μπορεί να κρύψει τη λίγο ως πολύ παρανοϊκή αίσθηση ότι τους πρόδωσε η ζωή.”

John Fowles- The Magus

 

Αφιερωμένο στους πάλαι ποτέ φωτεινούς συνομήλικούς μου, που τώρα πια έχουν συμπυκνώσει όλη τη φιλοσοφία και επιχειρηματολογία τους στην πρόταση “και τί θα καταλάβουμε να βγούμε στο δρόμο, αφού τίποτε δεν θα αλλάξει ποτέ.”