Νύχτες ραδιοφώνου

Έχουν περάσει τέσσερις μέρες από τα γεγονότα της γενικής απεργίας και κάθε φορά που πήγα να γράψω κάτι, έλεγα “καλύτερα αύριο που θα έχω ηρεμήσει”. Και περνούν οι μέρες και το κείμενο αυτό ακόμα έχει τη μυρωδιά του δακρυγόνου. Από όλα όσα συνέβησαν, ένα περιστατικό έτυχε λιγότερης δημοσιότητας. Μετά τη διάλυση του κόσμου που βρισκόταν στο Σύνταγμα, ένα μέρος των διαδηλωτών συγκεντρώθηκε στο Μοναστηράκι, όπου και αποφάσισε να πραγματοποιηθεί πορεία προς το Γκάζι και να γίνει συμβολική κατάληψη στον δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 984. Εκεί αντιμετώπισαν την άρνηση των εργαζομένων να δοθεί βήμα λόγου στους διαμαρτυρόμενους (Αθηναίους και μη) πολίτες, ενώ ταυτόχρονα από τα μικρόφωνα του σταθμού η εκφωνήτρια συνεχίζοντας απτόητη την εκπομπή της αναφέρθηκε σε χρήση βίας από τους διαδηλωτές. Είναι τουλάχιστον γελοίο μετά το όργιο καταστολής, χρήσης χημικών και ξυλοδαρμών, σε χρονικό εύρος 48 ωρών, να μιλά κανείς για βία, πόσο μάλλον ψευδώς. Και είναι ταυτόχρονα απαράδεκτο να το κάνει όταν έξω από τις εγκαταστάσεις του σταθμού καραδοκεί το “ιππικό”. Η εκφωνήτρια διακήρυσσε μετ’ επιτάσεως ότι τα μικρόφωνα του σταθμού ανήκουν αποκλειστικά στους δημοσιογράφους και σε κανέναν άλλο. Εδώ δύο πράγματα μπορεί να ισχύουν: είτε εκφράζει την προσωπική της άποψη, είτε εκφράζει την οπτική του δήμου Αθηναίων στο πώς αντιλαμβάνεται το δημοτικό ραδιόφωνο. Σε κάθε περίπτωση το μόνο που μπορώ να προτείνω είναι, εφόσον η συχνότητα είναι ιδιοκτησία των δημοσιογράφων, ας πληρώσουν αυτοί τα δημοτικά τέλη που αντιστοιχούν σε κάθε δημότη για τη συντήρηση και λειτουργία του σταθμού. Το δημοτικό ραδιόφωνο δεν είναι και δεν πρέπει να είναι τσιφλίκι κανενός. Εκτός και αν παππούς της εκφωνήτριας ήταν ο Κέκροπας..

υγ. κ. Παπουτσή αντιλαμβάνεστε ότι αν είχατε κάνει τους αντίστοιχους ελέγχους με αυτούς που κάνατε στα καράβια με προορισμό τη Γάζα και στο Σάμινα,  τίποτα δε θα είχε συμβεί. Ή μήπως τους κάνατε;